kadim şeyler

Kalbim susmamış mıydı? Kabuk bağlamış ve öylece kalmamış mıydı? Nedir bu duyduklarım, nedir bu hissettiğim şey? Bir uzun dalgınlık sonrasında kendime gelmiş ve anı anlamaya çabalıyorum. Nedendi bu dalgınlık, neden bu şaşkınlık?

Her defasında "Boşver"lerim ile kendimi avuturken iyiydim aslında. Sevmem de ben sonu belli olan oyunları ama belki de, bu sefer... İhtimallere tutunacak kadar ne zaman düştüm peki ben? Umut mudur bu? Kendime mi acıdım ben? Korkularım yok muydu benim?

Tek bir kıvılcım ile yanarsa kalp, mahrum kalmıştır bana sorarsan. Öteye itilmiş, küsülmüştür ona. İnsan küsmemeli gönlüne. Koskoca gönül deriz; bir çırpıda söner, tek bir boran onu ezer geçer deriz. İnsan ne kadar da kendini kandırmaya meyillidir oysa ki.

Hadi ben küstüm, attım köşeye seni gönlüm. Sen ki hırçın, sen ki beni büyüttün. Sen nasıl sindin, neden sindin? Benim acımasızlığıma boyun mu eğdin? İntikam soğuktur evet, bu zamanı mı bekledin?

Sönmüştüm, susmuştum, susturmuştum. Sızlıyordu evet, sonsuzca kabulümdür. Ağrımı kesecek bir şey aramadım, hislerimi ezip geçmedim, karşı da koymadım. Acıdım, piştim, yandım. Biliyor musun, ben vazgeçmiştim.

Kalbim susmuştu, kabuk bağlamış ve öyle de kalmıştı. Ben seni duydum, kendimi hissettim. Gönlüme küsmüş ve köşeye atmıştım, bu yüzdendir dalgınlığım. İhtimallere tutunmaktan, umut etmekten vazgeçmiştim. Değmeyeceğini bilirdim ve bunu acımasızca söylerdim kendime. Özür dilerim.

Gülebildiğimi, içten bir şekilde gözlerimin gülebildiğini hatırladım. Yıllardır uğradığım sokaklar, ilk defa bu kadar renkliydi ışıklar. Bu sefer bir şeyler kırılmadı içimde. Kapısına uğramadığım bir oda; havası değişmiş, tozu kalkmış, perdesi aralanmış...

İçimde tarifsiz bir şey var. Yabancı kalmışım ben ona, o da bana. Eski bir dostumun selamının saflığı gibi. Ne de çok değişmişim değil mi? Sen de hiç değişmemişsin, değil mi? Nasıl da özledim, neden özledim ki ben seni? Güzel bakar mıyım sana, içten güler misin bana? Göz bebeklerin büyür mü, kalbim çarpar mı sana?

Peki hayallerimde mi kalsan; dokunmasan, görmesen? Uzun bir yolda yanımda olmasan, evimize geldiğimde huzurundan mahrum kalsam... İçim acır. Ama ben alışkınım suskunluğa, sessizliğe. Geçtim çoktan ben kendimden. Seni sana bıraksam, haberin olur muydu? Var mıydım sende?

Hayalini kurduğum sen misin, geçmişimin gölgeleriyle midir raksım?